‘Een leven lang spelen in de Ardennen’

Nena van den Oever, Young Professionals Brabant, vertelt..

Jaarlijks staat het weekend van Hemelvaart voor mij in het teken van spelen. Je kunt mij hangend aan een rots, kruipend in een grot, puffend op een mountainbike of relaxend op een zelfgebouwd vlot terugvinden. Ik neem dan deel aan het outdoor event ‘Zwerfweekend’. Vier dagen en nachten trek ik met mijn groepsgenoten met een backpack op onze rug en gewapend met een kompas door de Ardennen.

Op de dag van vertrek wordt de groepsindeling pas bekend gemaakt, dus het komt vaak voor dat ik meer dan de helft van de groep nog nooit van mijn leven gezien heb. De samenstelling is gewoonlijk heel divers wat betreft geslacht, leeftijd, opleiding en achtergrond. Maar dat maakt helemaal niet uit, want ik weet zeker dat ik met mensen ben die allemaal hetzelfde willen: spelen!

Met Hemelvaart ga ik ‘zoals vroeger‘ op kamp. Het enige verschil: je bent als groep op jezelf aangewezen. Iedereen wil er een topweekend van maken, dus het is van belang dat je in de groep rekening houdt met elkaars krachten. Natuurlijk op fysiek gebied, maar zeker op mentaal gebied. Dit jaar nog stond ik op 50 meter hoogte op het randje van de rots, klaar om te gaan abseilen. Ik weet verdomd goed dat ik het kan, maar toch iedere keer opnieuw moet ik over dat randje heen gepraat worden met de geruststelling dat echt alles gedriedubbelcheckt is. Een jaar ervoor maakte ik het mee dat een meisje in mijn groep voor de allereerste keer mee de grot in ging. Ze had er echt ontzettend veel zin in. Tot ze in het pikkedonker aan een touwtje hing en alleen zij ervoor kon zorgen dat ze door een hele nauwe spleet naar boven kon klimmen. Dan is het aan de groep om haar te overtuigen en haar door de laatste meters heen te coachen. Tijdens de wandel- en mountainbiketochten kan de conditie je parten spelen. Dan is het van belang dat de groep zich op het einddoel focust en elkaar door de zware stukken heen helpt. Een ander prachtig voorbeeld: de inhoud van de backpack van een groepsgenoot wiens voet vol blaren zat werd verdeeld over de rest van de groep, zodat zij de tocht toch uit kon lopen en ’s avonds aan het kampvuur mee kon genieten. Vergeet niet: die groep was nog geen 24 uur eerder samengesteld! Dit kan alleen als je er met z’n allen voor gaat en het groepsbelang vooropstelt.

Tijdens weekenden zoals deze merk ik weer dat het niet gaat om een leven lang leren. Het is een leven lang spelen! Ga op onderzoek uit, verleg je grenzen, focus je op het einddoel. Ondanks je hoogtevrees, plotselinge claustrofobie en fysieke uitgeputheid blijk je het dan tóch te kunnen. Dit kan enkel wanneer je als groep samenwerkt, elkaar vertrouwt en overtuigt, en alles op alles zet om gewoon heel veel plezier te hebben. Ga spelen en zie wat je daarvan leert!